Co nas martwi w naszym wyglądzie? Jest tego sporo. Zapytałam znajome czego w sobie nie lubią. Tak najbardziej na świecie. Oto czarna lista naszych kobiecych kompleksów i proste sposoby żeby się ich szybko pozbyć, samej wyśmiać lub ekspresowo zaakceptować, albo chociaż przymknąć na nie oko!
Zmiany, zmiany, zmiany. Żegnamy się ze Starym, witamy Nowy. Przynajmniej teoretycznie… Znowu będę utyskiwała na źle wpisaną datę, na koncert pomyłek i poprawek. Na festiwal początków i inaugurację kontynuacji:). Salut! Niech żyje Nowe. Przynajmniej teoretycznie…;)
Nie chciałam komplikować nam życia, a jednocześnie nie wyobrażałam sobie, że mogę zmarnować taką szansę. Niepowtarzalną, bo przecież w Polsce tylko bywasz. Przelotnie. Wreszcie miałam cię na wyciągnięcie dłoni. Wreszcie znowu mogłam z tobą porozmawiać, poczuć cię, dotknąć. Mogłam powiedzieć ci jak bardzo tęsknię. Jak cholernie żałuję tamtej decyzji. Mogłam, chciałam, ale bardzo się bałam twojej reakcji. Czy będziesz miał chęć żeby się ze mną spotkać? Po tym wszystkim?
Niczego bardziej nie pragnąłem jak mieć normalną rodzinę. Ja, ona i dwójka lub trójka rozbrykanych diablątek- tak widziałem swój świat. Skończyłem dobre studia, miałem łeb na karku i dobre wyczucie rynku, byłem pewien, że dam radę utrzymać tę czeredkę bez większego trudu.
Dziś będzie o tym jaka różnica wieku między partnerami jest idealna żeby stworzyć trwały i satysfakcjonujący związek!
Facet, który zasmakował w zdradach jest jak przyczajony tygrys, ukryty smok. Nigdy nie wiadomo kiedy znowu zgłodnieje i wybierze się na polowanie. Przecież nie może umrzeć z głodu! To niedopuszczalne…
Jest taki jeden rodzaj chłopca, który nigdy nie dorasta… nazywa się Piotruś Pan. Znasz takiego? A może masz go obok na co dzień…
Piotruś Pan to tytułowy bohater powieści szkockiego pisarza J.M. Barriego. Psotny chłopiec, któremu nie śpieszy się do dorosłości. Celebruje swoje życie pełne przygód i czarów (potrafi nawet latać!). Wyspa na której mieszka to Nibylandia, a przyjaciółka to… wróżka – Dzwoneczek.
A jaki jest Piotruś Pan w realu? I czy Ty też musisz stać się wróżką żeby wyczarować sobie spokój u jego boku?
Dzieciństwo odciska się na naszej duszy niczym znak stempla. Żeby nieco zetrzeć tusz jakim nas oznaczono za młodu trzeba sobie najpierw zdać sprawę, że jesteśmy wytatuowani. Wewnętrznie. Całkiem skutecznie. Starcie boli. Starcie ze sobą to najcięższa walka. Jesteśmy trudnymi przeciwnikami dla nas samych. Najtrudniejszymi.
Jak się okazało coś, co połączyło nas na chwilę- ciągnęło się za nami niczym cień o którym nie można było nijak zapomnieć. Ta młodzieńcza fascynacja przysypana kurzem – nadal była silna i pełna cichych nadziei choć tliła się tysiące kilometrów od siebie, pod grubą warstwą codzienności.
Czas ucieka. Stale się śpieszymy. W tym pędzie gubimy to, co tu i teraz. Oglądamy się za siebie i ronimy łzę, zerkamy za widnokrąg i planujemy przyszłość, a to co się dzieje umyka nam niezauważone. A może warto się na chwilę zatrzymać, zachłysnąć powietrzem, spojrzeć na słońce, dostrzec emocje i wyostrzyć zmysły? Dlaczego nie cieszyć się TERAŹNIEJSZOŚCIĄ?!
Jeśli chcesz otrzymywać ode mnie wiadomości – wpisz poniżej swoje imię oraz e-mail.
